कविताः मनको महङ्गी
-लालगोपाल सुवेदी-
फूललाई हेर , फूलका रङहरूलाई हेर
कसैका पनि नजर त्यहाँ गएनन्
फूलले मन पराएका रङहरू रहेनन्
किरणहरूको छमछम
मुक्त पवनको लय
बेरिएर आकाशको पछ्यौरीमा
रङहरू कहाँ गए गए !
बढ्दै थियो हरेक साँझ
हुर्किंदै गरेकी बालिका जसरी चन्द्रमा
दुब्लाउँदै गइन् ती चाँदनी पनि
अस्ताचलबाट मितिनी मितिनी भन्दै
कालिमा आइन् आँगनीमा
बोलाएर मौन सन्नाटा
समयको पाक्षिक फेरो समाएर
पूर्णेन्दु अलप भइन्
साक्षी मात्र हुँ म एउटा
नङ र मासुका साथहरू गए
मीठा मीठा बातहरू गए
पीडानन्द र संघातहरू गए
बैंस लाग्दा
मुसारेको जुङ्गा ओठबाट
सुम्सुम्याएको दाह्री गालाबाट
बिदा गरें मैले
बास माग्न आएका पाहुनाहरूलाई झैं
जब फर्कन्छु पूर्व स्मृतिमा
म कति उच्छवासमा थिएँ
काखबाट सनै सनै पिङमा मच्चिएँ म
गीतभन्दा कर्णमधुर मेरै तोते बोली थियो
कि त काखबाट
कि त कोक्रोबाट
ओर्लेको संझन्छु पिँढीमा, आँगनीमा
वल्लो कुना...
