कविता: मौन आवाज
-लालगोपाल सुवेदी-
बाँसुरीको राज हो
मौन आवाज
बाँसुरीमा करुण रस हुन्छ
मेरो मौन पुकार
बाँस निर्जीव नरहोस् !
ढुङ्गो निर्जीव नरहोस् !
बाँसलाई करुण रसले छोएपछि
बाँसुरी हुन्छ
ढुङ्गोलाई छिनोले फोएपछि हाँसेहाँसेजस्तो , रोएरोएजस्तो
अनुहारमा कलाकारले आकार तुन्छ
ढुङ्गालाई शान्त रौद्र, करुण,वा शृङ्गार रसले जब छुन्छ
कि त शिव ताण्डव नाच्छन्
कि त शिवसित पार्वती हुन्छिन्, प्रणय हुन्छ
म हुँ बाँसलाई बाँसुरी बनाउने आवाज
म हुँ ढुङ्गालाई मूर्ति बनाउने कलावाज
के मूर्तिले बाँसुरी सुन्छ ? हो ,सुन्छ
तिमी पशु वा पशुपतिसँगै पशुपतिनाथ सामु जाऊ
के हो अ ? के हो उ ? के हो म् ?
बुझ लाटा बुझ
मूर्त हुन्छ परा अहम् ,आभामण्डल फराकिन्छ
चाँदीका चार ढोकाहरूजस्तै
उघार बुद्धिको बिर्को
त्यहाँ किन ‘यात्री ‘ कविता बुनिन्छ ?
त्यहाँ किन करुणा गुन्जिन्छ ?
कान हुँदैन सर्पको
तर शिवले सर्पको माला लगाएको देखिन्छ
ति...
