कविता: नेता

-सर्वज्ञ वाग्ले-
मानिसलाई देख्दा
म उसको अनुहार होइन, मत गन्छु,
उसको पीडा होइन,
भोलिको चुनावी अंकगणित देख्छु
निर्मम, शुष्क र योजनाबद्ध दृष्टिले।

फललाई देख्दा
म स्वाद होइन, बजारको मूल्य तोल्छु,
कति बिक्ला, कति फाइदा देला
त्यही निर्दयी हिसाबले रस नाप्छु,
लोभ र लाभको सूक्ष्म तराजुमा।
फूललाई हेर्दा
म सुगन्ध होइन, मञ्चको सजावट सम्झन्छु,
त्यो कति तस्वीरमा चम्केला,
कति भाषणलाई रंगीन, आकर्षक र प्रभावशाली बनाउला
त्यसैको कृत्रिम कल्पनामा हराउँछु।

रुखलाई हेर्दा
म हरियाली होइन, कुर्सी देख्छु,
उसको शीतल छायाँलाई टुक्र्याएर
सत्ताको कठोर फर्निचर बनाउने
कुटिल, सुनियोजित नक्सा कोर्छु
आँखाभित्रै आँखा मिलाएर।
वास्तवमा,
म जसलाई पनि देख्छु,
उसलाई होइन,
उसको उपयोग, सम्भावना र स्वार्थ देख्छु।

मानिस, वस्तु, सम्बन्ध
सबै मेरा रणनीतिक चालका
निर्जीव, मौन मोहरा हुन्।
इतिहासका धूलाम्मे पानाहरूमा
यस्तै दृष्टिहरूले साम्राज्य उभ्याएका थिए,
र यस्तै स्वार्थी सोचले
जनताको विश्वासलाई माटोमा मिसाएका थिए।

महाभारत केवल युद्ध थिएन
त्यो दृष्टिकोणको भीषण टकराव थियो,
जहाँ धर्म र स्वार्थ आमनेसामने उभिएका थिए,
नैतिकता र लोभको निर्णायक द्वन्द्वमा।

म आफैँलाई नेता भन्छु,
तर कहिलेकाहीँ
आफ्नै छायासँग डराउँछु
मौन, गहिरो र असहज प्रश्नले।

किनकि त्यो छायाले सोध्छ
“के तिमी साँच्चै मान्छे हौ,
वा केवल प्रयोग गर्ने एउटा निर्मम प्रणाली?”

तर फेरि म कृत्रिम मुस्कान ओढ्छु,
र भीडतर्फ फर्केर हात हल्लाउँछु,
किनकि यो खेलमा
भावना होइन,
चिसो गणित र चातुर्य जित्छ।

सायद यही प्रवृत्ति
मानिसलाई साधन बनाउने यो बानी,
मलाई शक्तिशाली, प्रभावशाली बनाउँछ,
तर भित्रभित्रै,
मलाई मान्छेबाट टाढा,
शून्यता र एकान्ततर्फ लैजान्छ।

हो, त्यसैले त म भागिरहेको छु
आफ्नै आत्माबाट,
आफ्नै सत्यबाट।

-केन्द्रीय अध्यक्ष, अनेसास ।