कविता: बबिता पाशवानले सडकमा बच्चा जन्माइन्

– भूपिन-
अल्ट्रासाउण्ड गर्ने पैसा नपुगेर
अस्पतालबाट खेदिइन् बबिता पाशवान
र सडकमा जन्माइन् भर्भराउँदो सूर्य ।

उज्यालै देखिन्थ्यो धुलाम्य सडक,
बटुवाका आँखाहरू छिर्ने पर्दाहिन मन्चमा
लाज ढाक्न पनि नपाएर
प्रशव पीडामा चिच्चाउन पनि नपाएर
रगत बगेका जोर तिघ्राहरू कपाउँदै
बबिता पाशवानले सडकमा बच्चा जन्माइन् !

सडकमा चुहिएको
बबिताको आलो रगतको सिर्का
अस्पतालभित्र बसेका डाक्टर र नर्सहरूको पोसाकमा छ्यापियो,
गर्भजल उछिट्टिएर टाँसियो सरकारको ओठमा
र बच्चाको पहिलो चिच्चाहट
प्रतिध्वनित भयो सिंहदरबारको भित्तामा ।

नदीजस्तो सालनाल समाएर कलिला हातले
स्वर्गजस्तो पाठेघरबाट
धरतीमा झरिरहेको सूर्यको कोमल शीर
जोतियो खस्रो सडकको कठोर छातीमा
कठै ! जन्मिन पाएन एउटा सूर्य
अस्पतालको आरामदायी कोठामा ।

गरीबीले मानिसलाई कति निरिह बनाउँछ ?
पत्नीको पीडाले पहिरोझैँ भत्किँदै
पति हरेराम पाशवानले ‘हरेराम हरेराम‘ पुकारिरहे
न रामको मन पग्लियो
न अस्पतालको…!

बुहारीको पाखुरा समाउँदै अस्पताल गएका
बुढी आमाहरूले खासखुस खासखुस कुरा गरे
‘अस्पतालसभ किएक
बच्चा जनमाबै वाला मन्दिर नहि,
पैसा कमाबै वाला उद्योग बनैत जा रहल अछि?
सेवा करै वाला अस्पताल किएक
इंसानियत के मजाक उड़ाबै वाला
दोकान बनैत जा रहल अछि?’
बबिता पाशवानको आँखामा
नाँचिरहे केही धूमिल दृश्यहरू
जहाँ कोही प्रियजन बोलिरहेथ्यो
‘सेवा अल्पताको रोगले ग्रसित अस्पताललाई
करुणा औषधीको सख्त जरुरी छ
र जरुरी छ नयाँ डक्टरको
जसले पहिला बिरामी अस्पतालको उपचार गरोस् ।’

माया छचल्किएका आँखाले
पुलुक्क हेर्छिन् नवजात सन्तानलाई बबिता
र बोल्छिन् सुस्तरी
‘खरखर सड़क पर जनमल हे सूरज,
की तूँ नया डाक्टर बनबहऽ?’
जीवनको क्षितिजमा डुब्न लागेको घामजस्तो
बबिता पाशवानले जब सुनाउनेछिन् छोरालाई
उसको दर्दनाक जन्मकथा,
ऊभित्रबाट अचानक निस्कने छ सौर्य आँधी
र घुस्ने छ अस्पतालका अँध्यारा कुनाकुनामा !

हेर्नेछन् भावी सन्तानहरूले-
सिसिटिभीमा कैद भएको सौर्य आँधी
र देशको अनुहारसँग दुरुस्त मिल्ने निर्दयी अस्पताल
जहाँ निर्धन बबिता पाशवानहरू
अस्पतालबाट धकेलिएर लाचार
निस्कने गर्थे सुर्य जन्माउन सडकमा !

(अस्पताल र फितलो स्वास्थ्य नीतिबाट धकेलिएर सडकमा बच्चा जन्माउन विवस बबिता पाशवानहरूमा समर्पित)