लघुकथा: जीवन

-आरसी रिजाल-
एकजना निक्कै कुप्रो बुढा,जसले बसेरमात्र आकाश हेर्न सक्थे। अझ पूरा आकाश हेर्न त उत्तानो पर्नुपर्थ्यो। साँच्चै भन्ने हो भने उहाँले आकाश पिठ्युँमा बोकेर हिँडे झैँ भान हुन्थ्यो। सबै उमेरकाले उहाँलाई दाइ भनी सम्बोधन गर्थे। उहाँ टक्क रोकिएर निक्कै कठिनाइ पुर्वक टाउको ठाडो पारेर नमस्कार फर्काउनु हुन्थ्यो।

शारीरिक रुपमा कमजोर भए तापनि आफैं मोटरसाइकल चलाउनु हुन्थ्यो। उहाँको साहस र सक्रियता देखेर धेरैले तारिफ गर्थे। उहाँ –” बूढो भैयो भनेर चाउरिन हुँन्न । जिन्दगी भनेको — काँडा बीचको फुल हो । संघर्ष गरेर बाँच्नु सक्नुपर्छ ” भन्नुहुन्थ्यो। गित संगितमा उहाँको ठूलो लगाव थियो। उहाँका पुग्दा जहिले पनि हारमुनियम बजाउँदै गुनगुनाएको पाउँथ्यौँ ।

शारीरिक रूपमा कमजोर हुनेलाई हाम्रो समाजमा हियाउने वा पछाडी कुरा काट्ने भेटिन्छन् । कतिपयले उहाँलाई — उ ” भीम ” आयो भनी खिज्याएको पनि सुनेको छु।

एक साँझ उहाँ हेटौंडाको फुटपाथमा हिंड्दै हुनुहुन्थ्यो रे! अपरिचित दुईजना केटा उहाँकै हिडाइमा पछ्याउँदै थिए रे ! उहाँले पाकेटमार केटा हुन कि ठान्नु भयो रे ! केहिबेरमै केटाहरुले — ” बुवा ! हजुरको के हरायो ? हामी खोजीदिन्छौ ” भने रे ! उहाँले — ” तिमीहरूले भेट्न सक्तैनौ बाबू हो। मेरो जीवन हराएको छ ” भन्नुभयो रे!….

-हेटौंडा, मकवानपुर ।